بده دستات و به دستم تا با هم کلبه بسازیم.
کلبه ای پر از من و تو ،از من و تو ، ما بسازیم.
دور بشیم از همه مردم،واسه درد هم بمیریم.
با ستاره ها بخوابیم،با ترانه جون بگیریم.
کلبه ای اندازه ی عشق،باغچه ای و حوض و
بلبل،سرتو باشه رو شونم، مثل لیلا ،مثل
مجنون،تو بشی مادر گل ها ،من بشم بابای
بارون.
تقدیم به عاشقای حقیقی...........
اگر از پایان گرفتن غم هایت ناامید شده ای
به خاطر بیاور که زیباترین صبحی را که تا به
حال تجربه کرده ای،مدیون صبرت در برابر
سیاه ترین شبی هستی،که هیچ دلیلی
برای تمام شدن نمی دید!!!!!!!!!

ساناز

**دوستت دارم**

  RSS